Zanim została pisarką – debiutowała dopiero w wieku 37 lat powieścią "Zwierzenia Britt-Marii" (1944) – pracowała jako sekretarka, korektorka, redaktorka, stenografistka, a nawet – w czasie wojny dla szwedzkiego wywiadu – jako cenzor korespondencji. Wydała ponad 20 powieści i tomów opowiadań, pisała także słuchowiska radiowe oraz sztuki teatralne. Powieści Lindgren stały się największym bestsellerem szwedzkiej literatury dla dzieci, przetłumaczono je na kilkadziesiąt języków, a wydano na całym świecie w łącznym nakładzie ponad stu milionów egzemplarzy.


Kochana na całym świecie - Astrid Lindgren, fot. Forum

Jej pisanie dla najmłodszych czytelników zaczęło się od opowiastek o zaradnej, pomysłowej i wesołej – wymyślonej przez jej córkę – Pippi Långstrump, czyli Pippi Pończoszance. Potem doszlusowali do niej inni – nie mniej optymistycznie nastawieni do rzeczywistości – bohaterowie, zaludniający karty następnych powieści, m.in.: "Dzieci z Bullerbyn" (1947), "Rasmus, rycerz Białej Róży" (1953), "Mio, mój Mio" (1954), "Braciszek i Karlsson z dachu" (1955), "Madika z Czerwcowego Wzgórza" (1960), "Emil ze Smalandii" (1963), "My na wyspie Saltkråakan" (1964), "Ronja, córka zbójnika" (1981). 

Pytana o inspiracje, w jednym z wywiadów Lindgren powiedziała: "Nie istnieje żadne inne dziecko, które może mnie zainspirować, poza tym dzieckiem, którym sama niegdyś byłam. Do pisania książek dla dzieci wcale nie jest konieczne posiadanie własnych dzieci. Trzeba tylko samemu kiedyś być dzieckiem. I mniej więcej pamiętać, jak to było".

Pisze z polotem i fantazją, ma doskonałe poczucie humoru, pełno w niej życiowego optymizmu. Swoim bohaterom pozwala na dużo, nie moralizuje, a jedynie uświadamia, że każdy sam odpowiada za swe czyny. Jej bohaterowie spotykali się nieraz z krytyką części czytelników, zwłaszcza Pippi za swój dziecięcy anarchizm. We Francji np. ocenzurowano pierwsze wydanie jej przygód w 1951 roku, a oryginalną okładkę odrzucono. Dopiero cztery lata później ukazało się "uzupełnione" wydanie "Pippi Långstrump".


Pippi, jak inne postaci Lindgren trafiła na ekrany kin, fot. Forum

Wiele książek Lindgren przeniesiono na duży i mały ekran (w formie filmów pojedynczych, cykli i seriali), sama pisarka była scenarzystką ponad siedemdziesięciu ekranizacji. Cieszyły się one nie mniejszym powodzeniem niż ich pierwowzory literackie. Te najlepsze trafiły na polski rynek w formie efektownego sześciotytułowego boxu: "Dzieci z Bullerbyn" (1986) i "Dzieci z Bullerbyn. Nowe przygody" (1987) przeniósł na ekran sam Lasse Hallström, "Braci Lwie Serce" (1977) i "Rasmusa i włóczęgę" (1981) – Olle Hellbom, "Madikę z Czerwcowego Wzgórza" (1979) – Göran Graffman, a "Ronję, córkę zbójnika" (1984) – Ronja Rövardotter i Tage Danielsson.    
Warto dodać, że wśród licznych laurów, jakimi uhonorowano Astrid Lindgren, znalazł się doktorat honorowy Uniwersytetu Warszawskiego oraz – przyznany na wniosek polskich dzieci – Order Uśmiechu.