Przygoda z „Muminkami w pogoni za kometą” to przede wszystkim kino drogi w wersji dla najmłodszych

- Niech nikogo nie zwiedzie hawajski krajobraz, waga pewnych decyzji tak samo przygniata każdego, niezależnie od długości i szerokości geograficznej - mówi King na początku filmu.

Brandon potrafi uwieść kobietę spojrzeniem, a film wypełniają po brzegi sceny kopulacji w najróżniejszych konstelacjach i wariantach, a także nagość pozbawiona wszelkiej pruderii – jednak pozostajemy oszołomieni i chłodni.

Choć w „Mistrzu i Małgorzacie” Michaiła Bułhakowa ważnych scen bez liku, wielu czytelników zapamiętuję tę pierwszą.

Film Paolo Sorrentino zachwyca maestrią Seana Penna, niesie muzyką i zaskakuje nutą ekscentryzmu - bynajmniej nie tylko w postaci głównego bohatera, ale i w połączeniu motywów kina drogi, dramatu o Holocauście i opowieści o dojrzewaniu.

Film Jana Schomburga pozornie sprawia wrażenie historii o radzeniu sobie ze śmiercią osoby najbliższej, o histerycznym wyparciu, zaprzeczeniu i pospiesznej kuracji, której celem jest zapomnienie.

Ten francusko–niemiecko–polski film (który w oryginale nazywa się „Elles”, czyli „One”, po polsku zaś, niewątpliwie bardziej seksownie, „Sponsoring”) jest dziełem zabawnym i zasmucającym zarazem

Oto modelowy przykład kina, które się droczy z widzem. Obiecuje trzy rzeczy: przygody, tajemnice i emocje, ale daje tylko trójwymiarowy obraz.

Szumowska mierzy się w swoim filmie z tematem, z którym trudno wygrać. Każde przedstawienie prostytucji jest podejrzane.

Kino uwielbia kłaść kłody pod nogi nowożeńcom. Niezmącone niczym szczęście nie jest dla filmowców atrakcyjnym towarem.