Połącz
Logowanie
zaloguj się
PISF twitter Facebook YouTube
szukaj
O SFP
ZAPA
KINO KULTURA
STUDIO MUNKA
DOKUMENT
DOM PRACY TWÓRCZEJ
Marcel Łoziński
Marcel Łoziński
URODZONY: 17 maj 1940, Paryż
informacje
filmografia
nagrody
Wydarzenia
Wydarzenia 134
Filmografia
Filmografia
 SCENARIUSZ (67)
 PION REŻYSERSKI (47)
 ZDJĘCIA (3)
 AKTOR (2)
 MONTAŻ (2)
 DŹWIĘK (1)
Opis
Opis
Scenarzysta i reżyser filmów dokumentalnych. Laureat Europejskiej Nagrody Filmowej , nominowany do Oscara, Członek Amerykańskiej Akademii Filmowej AMPAS oraz Europejskiej Akademii Fimowej EFA. Laureat Andrzej Wajda / Philip Morris Freedom Prize, Paszportu Polityki oraz Nagrody Wielkiej Kultury Polskiej.

Marcel Łoziński to jeden z najbardziej kreatywnych i rozpoznawanych na świecie polskich reżyserów dokumentów. Ukończył Wydział Elektroniki Politechniki Warszawskiej oraz Wydział Reżyserii PWSFTviT w Łodzi. Zaraz po studiach podjął pracę w Wytwórni Filmów Dokumentalnych jako inżynier dźwięku. Jego filmem dyplomowym był dokument „Zderzenie czołowe” (1975), za który otrzymał "Złotego Lajkonika" na Krakowskim Festiwalu Filmowym.

Miał już wówczas reputację zdolego dokumentalisty. W latach 70. i 80. związał się z Telewizją Polską, warszawską Wytwórnią Filmów Dokumentalnych oraz z Zespołem X Andrzeja Wajdy. Był jednym z najważniejszych przedstawicieli generacji dokumentalistów, postulujących w latach 70. odejście od neorealistycznej stylistyki i trzymanie się prawdy za wszelką cenę. Łoziński, podobnie jak Kieślowski, próbował inscenizacji, różnych form kreacji, a nawet artystycznej prowokacji. Najważniejsze było dla niego bowiem wydobycie prawdy o ludziach bądź mechanizmach historii, nie tylko dosłowne ukazanie ich na ekranie.

W latach 80. stosunki Łozińskiego z cenzurą znacznie się pogorszyły; z dwunastu ukończonych przez niego filmów jedynie cztery trafiły do dystrybucji. Reżyser zyskał miano „półkownika”, czyli twórcy, którego filmy trafiały od razu na półki magazynów. Polski dokumentalista na kilka lat zamilkł, pomagając podziemiu oraz Solidarności. Kiedy w 1989 roku rozpoczęły się przemiany ustrojowe, reżyser musiał ponownie udowodnić swoją wartość, co też zrobił takimi filmami jak „89 mm od Europy” (1993 r.) oraz „Wszystko może się przytrafić” (1995 r.). Ten pierwszy, dokument o Brześci, granicy pomiędzy Polską a dawnym Związkiem Radzieckim, przyniósł Łozińskiemu największą estymę. Zapewnił mu między innymi nominację do Oscara.

Przy okazji kręcenia kolejnych dokumentów (za „Poste Restante” z 2009 roku otrzymał Nagrodę Międzynarodowej Federacji Prasy Filmowej FIPRESCI oraz Europejską Nagrodę Filmową w kategorii Film Krótkometrażowy), rozwija nieustannie swoją działalność pedagogiczną. Wykładał w Paryskiej Szkole Filmowej FEMIS oraz Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim, a od 2003 roku prowadzi kurs dokumentalny w Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy. Zajmuje się także Międzynarodowymi Warsztatami Filmu Dokumentalnego Dragon Forum, które odbywają się w ramach Krakowskiego Festiwalu Filmowego. Ponadto prowadził warsztaty dokumentalne w Moskwie, Kijowie, Helsinkach, Pekinie, Tallinnie, Marsylii, Barcelonie,Tui i Lyonie.

Od 1995 roku należy do Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej, a w 2011 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
dk / opis redakcji
Nagrody i nominacje
Nagrody i nominacje
1995
...
Nominacja: Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny
Oscary
Scroll