Urodzony w 1922 roku w Mikulińcach koło Tarnopola, Janusz Morgenstern, dla przyjaciół Kuba, był jednym z najbardziej cenionych twórców polskiego kina, wspomagając jednocześnie młodych ludzi swoim doświadczeniem i wieloletnią działalnością w Studiu „Perspektywa”. Najpierw zapisał się na studia na Wydziale Leśnictwa we Wrocławiu, ale gdy dowiedział się o istnieniu państwowej szkoły filmowej, postanowił związać się z kinem. Po ukończeniu Wydziału Reżyserii PWSFTviT w Łodzi (studia w 1954 roku, dyplom w 1969 roku) był asystentem reżysera przy „Kanale” Andrzeja Wajdy, a później II reżyserem przy „Lotnej”, „Pokoleniu” oraz „Popiele i diamencie”, ten ostatni wzbogacając pomysłem sceny słynnego picia wódki z płonących kieliszków.

Jego twórczość jako reżysera filmowego można podzielić na dwa odrębne nurty. Za filmy rozliczeniowe osadzone w czasach II wojny światowej – „Życie raz jeszcze” (1964 r.), „Potem nastąpi cisza” (1965 r.), „Godzina W” (1979 r.) – był szanowany, ale największą sławę przyniosły mu produkcje podejmujące dylematy młodości. Takie było jego debiutanckie „Do widzenia, do jutra” z 1960 roku, a także „Jowita” z 1967 roku i „Trzeba zabić tę miłość” z 1972 roku. Obrazy te przyniosły mu dużą popularność i po dzień dzisiejszy ujmują kolejne pokolenia widzów. Popularność
przyniosły mu również seriale telewizyjne. Morgenstern stworzył „Stawkę większą niż życie” (wraz z Andrzejem Konicem, 1967 r.), „Kolumbów” (1970 r.) oraz „Polskie drogi” (1976 r.). Były to jednak sukcesy komercyjne, dopiero zrealizowane w 1980 roku „Mniejsze niebo” przyniosło Morgensternowi laury za artystyczny wymiar produkcji. Polski reżyser podejmował w nim problemy sensu ludzkiej egzystencji oraz potrzebie wolności. Na długie lata Morgenstern-reżyser zamilkł, skupiając się na pracy kierownika artystycznego w Studiu „Perspektywa” (od 1978 roku) oraz innych formach działalności. Od 1990 roku stał się producentem filmowym, wspomagając między innymi „Korczaka” Andrzeja Wajdy, „Europę Europę” Agnieszki Holland oraz „Requiem” Witolda Leszczyńskiego.

Janusz Morgenstern wyreżyserował jeszcze w 2000 roku „Żółty szalik” oraz w 2009 roku „Mniejsze zło”. Był to jego ostatni projekt reżyserski, przed śmiercią w 2011 roku zdążył jeszcze wyprodukować między innymi „Różę” Wojciecha Smarzowskiego. W 1997 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, a w 2005 roku Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”. W 2006 roku odcisnął dłoń na Promenadzie Gwiazd w Gdańsku, w 2008 roku otrzymał Polską Nagrodę Filmową „Orzeł” za Osiągnięcia Życia, a w 2010 roku został uhonorowany Nagrodą Specjalną „Platynowe Lwy” FPFF w Gdyni. W 2011 roku odsłonięto jego gwiazdę w łódzkiej Alei Gwiazd. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.