Billy’ego Costigana i Collina Sullivana, choć przez długi czas nie dane im było się spotkać, łączyło bardzo wiele. Obaj wychowywali się w bostońskich slumsach całkowicie opanowanych przez irlandzką mafię. Choć ten pierwszy, za sprawą ojca, trzymany był z dala od przestępczego świadka, a drugi jako 12-letni chłopiec trafił pod skrzydła trzęsącego całą okolicą Franka Costello, obaj w efekcie znaleźli się w… policji. Tutaj ich drogi na dobre się rozeszły, by znów się przeciąć w najbardziej dramatycznym momencie. Collin uosabiał policyjną karierę z pierwszych stron gazet – cieszył się dużym zaufaniem, szybko awansował i trafił do specjalnej grupy odpowiedzialnej za rozpracowanie Costello. Inaczej było z Billym, którego oficjalną policyjną przyszłość już na wstępie przekreśliła fama o przestępczej działalności członków jego rodziny. Otrzymał za to propozycję z tych nie do odrzucenia, w ramach której po odpowiednim przygotowaniu, zyskując przychylność mafijnego bossa, miał działać u jego boku jako agent pod przykrywką. Problem w tym, że identyczną rolę – „szczura”, tyle że w szeregach policji, spełniał Collin.

W 2002 roku na ekrany kin w Hongkongu wszedł porywający thriller policyjny „Infernal Affairs: Piekielna gra” w reżyserii Wai-keunga Lau i Alana Maka. Na fali popularności trafił on do dystrybucji w Stanach Zjednoczonych, gdzie zachwycił samego Martina Scorsese. Na tyle, że ten znany z autorskich projektów wybitny amerykański reżyser zdecydował się na nakręcenie remake’u. Temat, bardzo zręcznie, do hollywoodzkich warunków przystosował w swoim scenariuszu William Monahan, lokując akcję w terroryzowanym przez irlandzką mafię Bostonie, jednocześnie dużo bardziej niż w oryginale koncentrował się na psychologii głównych bohaterów. W lokalnym rozpoznaniu i dbałości o szczegół pomagali twórcom specjalni konsultanci, w tym policjant z 30-letnim stażem Thomas B. Duffy, dzięki któremu odtwarzający jedną z kluczowych ról Matt Damon w ramach przygotowań odbywał regularne policyjne patrole na ulicach Bostonu. Nazwisko Scorsese na aktorów działa jak magnes, tak też było i tym razem. Obok Damona na planie spotkali się: Leonardo Di Caprio, Jack Nicholson, Alec Baldwin, Mark Wahlberg oraz Martin Sheen. W efekcie powstał film porywający, przewyższający azjatycki oryginał, także dzięki charakterystycznemu dla Martina Scorsese specyficznemu poczuciu humoru, którego kwintesencją jest ostatnia scena. Dzięki „Inflitracji” reżyser w końcu mógł odebrać Oscara, na którego zasłużył już wiele lat temu.